Ruimte nodig….

Ik heb praten altijd heel belangrijk gevonden. Voor mij is praten niet alleen een mooie vorm van contact maken, maar ook een makkelijke manier om te vertellen wat je ergens van vindt.  
Ik gebruik het dan ook niet alleen in mijn werk als kindercoach maar ook thuis.  
Je hoeft uiteraard niet alles dood te praten maar ik vind juist bij onenigheid dat een goed gesprek verhelderend werkt. 

Zo niet bij haar.  
Wild gebarend kreeg ik te horen dat de houdbaarheidsdatum van een goed gesprek overschreden was:  
“IK HEB RUIMTE NODIG… Jij wil altijd alles gelijk uitpraten, nou…. ik niet! En dat moet je respecteren!” 

Uiteraard was het geen verrassing dat ze geen zin had in een gesprek (ik had net gemeld dat de regels aan je laars lappen gevolgen kent) maar die van ‘ruimte nodig hebben’ was nieuw.  
 
Nadat ze het maximale uit haar mobiel had gehaald, luidkeels met deze en gene haar onvrede had gedeeld, kwam ze in beweging.  
De hond keek nog even hoopvol, maar ze zette vastberaden koers richting mij.  
Ze was klaar voor HET gesprek. 

Goed dat zij haar ruimte genomen had, dacht ik nog.  
Maar voor mij lag dat anders, hangend boven de pannen met Spotify op flink volume.  
 
“Ik wil eigenlijk wel wat meer ruimte voor dit gesprek”, zo zei ik haar dan ook.  
Want ja, ik geloof in gelijke kansen.  
“Ja, nee hè” kwam de reactie, “j́íj́ wilde dit gesprek toch? En nou ben ik er klaar voor en dan wil jij niet”!  
 
Er volgde een blik vol onbegrip. Ruimte nodig hebben……. ik vind het een mooi begrip.